|
Bie Schulte Dahl es Hochtied wass, do wuor unnürsel Frieaten un Grienken sienen Broaden, o de wass ganz vergiärten. Ach, alls wass up, wu fonk mant an, Mett Grienkenschmied, den grauten Mann.
Och, sagg den Piärdeknecht, dat is nix ick will do forts hän rieden, denn Braoden krigg he nich, unt Spitt schmiet ick em hen van wieden! Dat best Piärd besteg he dann un reed gau up den Schmiede an.
Un äs he för de Schmiede holl, do wass kien Schmied to seihn. Do fonk he dann auk all so fort, ganz mächtig an to schreien: Hier is et wier, hier Grienkenschmied, hier breng ik di dien Braoden-Spitt.
Un grülik es wennt Grummeln waör, raip: „Wo is den den Braoden?“ Do haut de Knecht met Macht upt Piärd: Dat Grienken, moss du raoden. Men dao leip as en Donnerwiär den Grienken ächtern Rieder hiär.
Dat Piärd, dat laip so harr est konn, et stürnd ut Nüstern un Kiäle. Et wass auk boll to Huse wier, half wasst all up de Diäle, dao pok de Schmied dat Achterbeen, un reedt em ut, he ganz alleen.
Do lagg dat schönste Piärdken nu, oahn Been met samt dem Batzen. Nu konn de Schulte allewiehl, sich beide Oohren kratzen. Un hi, hi, hi, raip Grienkenschmied, nu hävv`k den Braodrn för dat Spitt.
So ist`t geschweihn ís wisse waohr, do an de Grienkenwelle. Un geiht man so um Middernacht, alleene an de Stelle, un röpp dann Grienken, Grienkenschmied, dann kümp he met datt graute Spitt.
Dann kümp he forts un hävv ant Spitt, ne graute glemmige Uhle. De stoppt, häve man kien Krüsken bie, he en forts in de Mule, Dobi röpp dann de Uhl Kliwitt, hier häs du watt von Grienkenschmied.
|